De magie van nationaal succes

Wie voor de start van de Vuelta aan willekeurige Nederlanders had gevraagd wie Tom Dumoulin is, had zich in negentig procent van de gevallen geconfronteerd gezien met ophalende schouders en fronsende wenkbrauwen. Ik blijf me erover verbazen hoe een nationaal tintje interesse voor een willekeurige sport kan laten ontwaken (maar dat was misschien naïef; ik had het eerder gezien bij Raymond van Barneveld en Epke Zonderland).

Om mij heen hoorde ik mensen aankondigen dat zij toch echt naar de tijdrit gingen kijken. En ik zag hoe teleurgesteld zij waren toen ‘onze Tom’ er in de laatste bergetappe gruwelijk doorheen was gezakt. Dat waren mensen die doorgaans een racefiets niet van een bakfiets konden onderscheiden. En dat geeft helemaal niks.

Voor aanvang van de Vuelta probeerde ik menigeen enthousiast te krijgen om te gaan kijken door ze te vertellen hoe leuk deze ronde wel niet is. Dat lukte slechts in beperkte mate, of helemaal niet. Wat mij niet lukte in mijn kennissenkring kreeg Tom Dumoulin in een handomdraai voor elkaar in heel Nederland: mensen voor de buis krijgen om wielrennen te kijken. Daar kon ik niet tegenop.

Ik ben van mening dat wielrennen altijd leuk is om naar te kijken, met of zonder Nederlands succes. Maar ik heb gemerkt dat deze manier van enthousiasmeren geen zoden aan de dijk zet, dus probeer ik het op een andere manier.

Het Nederlandse wielrennen zit in de lift. Dat zeg ik al jaren (het leuke van blogger zijn is dat je van alles kan beweren, zonder dat dat gecontroleerd kan worden, maar dat even terzijde). Wat hebben we tussen 2000 en 2010 magere jaren gehad! Gelukkig lijkt het overwinningsloze tijdperk nu definitief voorbij. Niki Terpstra wint Parijs-Roubaix, Lars Boom wint een etappe in de Tour, de Nederlanders zijn in vrijwel elke grote ronde weer vertegenwoordigd in de top-10 en links en rechts schrijven ze nog wat kleinere koersen bij op hun erelijst.

Uit de schaduw van Robert Gesink en Bauke Mollema komt nu Tom Dumoulin naar voren als nieuwe ronderenner. Daarnaast heeft Nederland momenteel nog een hele reeks aan renners die een eendaagse koers kunnen winnen. De toekomst ziet er goed uit. Kortom, zorg dat je getuige bent van alle wedstrijden, want je zou wel eens een Nederlandse overwinning kunnen missen.

© Tekstbureau de Taalformule 2015

Advertenties

Het keuzedilemma

Vorige keer gaf ik aan dat je als blogger soms ergens over móét schrijven. Vaak is dat prettig, want dan hoef je niet te bedenken waar je over wílt schrijven. Maar als er meerdere onderwerpen zich opdringen, dan wordt het een dilemma.

Neem nou de etappe van vandaag in de Vuelta. Een Luxemburger, wiens carrière de laatste jaren bol heeft gestaan van blessures en ander leed, boekt sinds tijden weer een overwinning die ertoe doet. Een Spanjaard, die de dag begon met één seconde achterstand op de Italiaan in het rood, start morgen zelf in het rood met één seconde voorsprong op de Italiaan. En dan is er nog een Nederlander, die in deze Ronde van Spanje alle verwachtingen weet te overtreffen, vierde staat in het klassement, drie bergetappes op rij de schade heeft weten te beperken en dankzij zijn doorgaans verpletterende tijdrit nog uitzicht heeft op het podium.

Moet ik schrijven over Fränk Schleck, die de afgelopen jaren de blessures en valpartijen aan elkaar heeft geregen en hierdoor onder andere de Tour aan zich voorbij moest laten gaan? Zijn broertje Andy, de grote belofte in het wielrennen van pak ‘m beet acht jaar geleden, heeft zijn fiets al aan de wilgen gehangen. Fränk is echter blijven volhouden en heeft daar vandaag de beloning voor gekregen.

Of schrijven over Joaquim Rodriguez? De Spanjaard perste er gisteren in de laatste kilometer van de slotklim een fameuze eindsprint uit, waardoor hij de Italiaan Aru in het klassement op één seconde naderde. Vandaag pakte hij met dezelfde strategie weer twee tellen op de rode trui, waardoor hij nu klassementsleider is met één seconde voorsprong op Aru.

Maar ja, als ik voor een van de bovenstaande opties kies, kan ik niet schrijven over Tom Dumoulin, de Nederlander die in de bergetappes van de afgelopen drie dagen steeds moest lossen uit de groep met favorieten, maar ook keer op keer zijn eigen tempo bleef rijden en daardoor de schade wist te beperken. Hij staat vierde in het klassement achter Rodriguez, Aru en Majka, maar heeft in tegenstelling tot deze drie een verpletterende tijdrit in huis. Woensdag moet hij dit waar gaan maken. Eén minuut en eenenvijftig seconden, dat is de achterstand op klassementsleider Rodriguez. Dat is in de tijdrit te overbruggen.

Nu weet ik nog steeds niet waar ik over wil schrijven, maar de boodschap is duidelijk: de Vuelta is nog steeds ongekend spannend, mis het niet!

© Tekstbureau de Taalformule 2015

Neerlands glorie

Als blogger bepaal je zelf over welke onderwerpen je iets wilt schrijven. Althans, meestal. Soms móét je ergens iets over schrijven, bijvoorbeeld omdat je iets hebt gezien dat uniek is of omdat je er gevoelsmatig niet omheen kunt. Dat laatste is nu het geval.

Enkele weken geleden heb ik proberen uit te leggen waarom de Ronde van Spanje veel mooier is dan haar Franse variant: een gevarieerder parcours, meer spektakel en eveneens een sterk deelnemersveld. Zo sterk echter als de internationale vertegenwoordiging vooraf leek in deze Vuelta, zo zwak was op papier de Nederlandse inbreng. Alle renners die in de bergen of voor het klassement een rol zouden kunnen spelen, lieten de Vuelta aan zich voorbij gaan: Gesink, Mollema, Ten Dam, Kruijswijk, Kelderman, Poels. Nee, de Nederlanders leken in deze Ronde van Spanje vooral te gaan schitteren door afwezigheid. Gelukkig had ik het heel erg mis.

Wie mij vooraf hTom Dumoulinad verteld dat Bert-Jan Lindeman een bergetappe zou gaan winnen, had ik midden in zijn gezicht uitgelachen. Nog verbazingwekkender is het dat momenteel een Nederlander de rode leiderstrui draagt, terwijl de Vuelta al halverwege is en er al meerdere bergen bedwongen zijn. Tom Dumoulin toonde afgelopen zondag een ongekende veerkracht door in de laatste paar meters Rodriguez en Froome in een sprint bergop af te troeven (zie hier de links naar beide fragmenten op Youtube met opzwepend Engels commentaar: Dumoulin troeft Rodriguez en Froome af en Bert-Jan Lindeman wint bergetappe Vuelta). Ik kreeg er kippenvel van.

De laatste keer dat ik getuige was van twee Nederlandse etappeoverwinningen in een grote ronde kan ik mij niet heugen. Uit het blote hoofd: de Tour de France in 2000, waarin Erik Dekker drie etappes won? Mijn nationalistische gevoelens krijgen zelden de overhand, maar soms moet ik ze door middel van een blogpost even eruit laten. Tegen iedereen voor wie Nederlands succes een extra motivatie is om naar sport te kijken zou ik willen zeggen: ga nú voor de televisie zitten en zet hem op de Belg! Vandaag is de koninginnenrit in de Vuelta, waarin zes bergen beklommen moeten worden. Als Dumoulin vandaag overleeft, kan hij serieus na gaan denken over de eindzege in een grote ronde. De laatste keer dat een Nederlander dat presteerde? Joop Zoetemelk in 1980.

© Tekstbureau de Taalformule 2015