Hij zei ‘u’ tegen mij…

Het was nog zo’n kilometer of zeven naar huis. Het laatste stuk zou ik de wind in de rug hebben en daar was ik maar wat blij mee. Met reeds negentig kilometer in de benen en een vorm die hoort bij het vroege voorjaar was ik nog niet zo goed bestand tegen dit onstuimige weer. Ik had me voorgenomen op het laatste stuk wat tempo te maken of wat daarvoor door zou moeten gaan.

Vlak voor een rotonde besloot ik de weg te nemen om twee fietsers te kunnen passeren die naast elkaar op het fietspad reden. Vanuit mijn ooghoek zag ik dat een van de twee op een racefiets zat. Nou ja, het zou wat. Oke, nu alleen nog de rotonde links en dan was het knallen geblazen!

Terwijl ik de rotonde uitkwam, schakelde ik enkele tanden zwaarder en trok mijn fiets staand op de pedalen op gang. Bij het verlaten van de bebouwde kom schakelde ik nog een keer op en legde mijn armen op het stuur: de tijdrijdershouding. Vrijwel meteen voelde ik het zuur in mijn benen lopen, maar dat had ik ingecalculeerd. Bovendien was dit nog draaglijk.

Enkele honderden meters verder was een onoverzichtelijke zijweg van rechts. Om de goden niet te verzoeken, hield ik mijn benen stil en keek ik of er verkeer op komst was. Terwijl ik mijn hoofd naar rechts draaide, zag ik vanuit mijn ooghoek een schim achter mij. Ik schrok een beetje. Het was de jongen op de racefiets die ik een kilometer eerder via de weg gepasseerd was.

Nadat hij door mij was opgemerkt, kwam hij naast me fietsen. Hij zat op een oude, aftandse fiets met een verroeste ketting en afgebladerde lak. Een petje zat achterstevoren op zijn hoofd. Ik schatte hem een jaar of zestien. Hij vroeg: “Vindt u het goed als ik even met u mee fiets?” Mijn reactie was: “Ja natuurlijk, geen probleem.” Ik trok mezelf weer op gang tot ik mijn oorspronkelijke snelheid bereikt had en ging weer op mijn stuur liggen. De jongen verschanste zich in mijn wiel. De manier waarop hij mij aansprak, had iets vertederends. Er klonk respect in door. Na een tijdje vroeg ik hem: “Is het te doen zo?” “Ja hoor, rijdt u maar gewoon uw eigen tempo”, antwoordde hij.

Wat er toen in mijn hoofd gebeurde, begrijp ik niet zo goed en ik ben er ook niet trots op. Ik dacht: “Jou ga ik er even afknallen, jochie.” Misschien dwong zijn ontzag mij om daar een gepaste prestatie tegenover te zetten die dat ontzag moest rechtvaardigen. Hoe dan ook, ik schakelde weer een tand bij. Ik nam een diepere zit aan en maalde mijn pedalen rond met benen die langzaam volliepen. Om de zoveel seconden wierp ik tussen mijn armen door een blik naar achteren om te constateren dat hij nog steeds in mijn wiel zat. Nog eens opschakelen. Mijn hartslag was hoger dan wenselijk en mijn benen pijnlijker. Nog zo’n driehonderd meter te gaan tot aan het stoplicht. Pas daar zou ik mezelf toestaan om snelheid te minderen. Die driehonderd meter voelden als driehonderd kilometer. Dertig meter voor de kruising zag ik het verkeerslicht op groen springen. Ik wilde doortrappen, maar het ging niet meer. Het viaduct na het stoplicht zou sowieso te veel voor me zijn. Ik hield mijn benen stil en zag de jongen langszij komen. Ging hij me nu vernederen?

Wat dacht ik toch slecht over mensen. In plaats van mij zonder mededogen achter te laten (wat de meeste wielrenners zouden doen), knoopte hij een praatje met me aan. Volstrekt buiten adem vroeg ik hem waar hij heen ging. Hij moest naar Zutphen. Hij was zestien jaar en zat op dezelfde school als waar ik vroeger op had gezeten. Over enkele weken had hij examens. Of hij veel fietste? Nou, zijn ouders waren gescheiden dus hij fietste veel tussen het dorp van zijn moeder en dat van zijn vader heen en weer. Wat een aardige jongen! Hij kon me toch gewoon tutoyeren? Jawel, maar tegen de docenten op school was hij ook gewend om ‘u’ te zeggen. Bij de rotonde namen we afscheid. Ik wenste hem veel succes met zijn examens.

Met een hoofd vol schaamte fietste ik het laatste stukje naar huis. Waarom toch de behoefte hebben om zo’n aardige jongen eraf te rijden? Op een racefiets zitten doet rare dingen met een mens.

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s